تو می دونی کجاست؟!
نمی گویم که مرگ
شاید که بیش از آن!
کاش می دانستی که با دیگری بودن یعنی چه؟!
نمی گویم که درد
شاید که بیش از آن!
کاش می دانستی که در آغوش دیگری خفتن و با یاد تو بودن یعنی چه؟!
نمی گویم که زجر
شاید که بیش از آن!
کاش می دانستی که...
نمی گویم که...
شاید که...
خاطره حقیقت است و با تو بودن واقعیت!
نمی خواستم خاطره شوی؛ «حقیقت تلخ است»
من واقعیت را بیشتر می پسندیدم!!!
چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید
و بجاش یه زخم همیشگی به قلبت هدیه داد
زل بزنی و بجای اینکه لبریز کینه و نفرت شی
حس کنی که هنوزم دوسش داری
چقدر سخته دلت بخواد سرت و باز به دیواری تکیه بدی
که یکبار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده
چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی
اما وقتی دیدیش هیچی بجز سلام نتونی بگی
چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک، گونه هاتو خیس کنه
اما مجبور باشی بخندی
تا نفهمیه که هنوز هم دوسش داری
چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت
آروم زیر لب بگی:گل من باغچه نو مبارک!!!
بر گرفته از وبلاگ ستاره عشق
نفس می کشم نمی شود
نگاه می کنم نمی بینم
گوش می دهم نمی شنوم
همه چیز تویی همه چیز همه زندگی من
تو بیداری تو خواب
همه چیز تویی
آخر چرا ؟ چرا این چنین شد؟
چرا ؟؟
آیا می شد جلویش را بگیرم و نگرفتم؟
نه نه به خدا دست من نبود...
حالا هم دست من نیست
نمی دانم به کدامین مسیر بروم
آیا میشود بروم مثل گذشته؟
جواب دل دیوانه ام را چه دهم؟
از سلام گریزانم
خداحافظی هم نتوانم
نمی دانم سرشتم مرا به کجا این چنین می کشاند!!
سپرده ام همه چیز را دست باد
شاید او من را ببرد به دیاری که نه سلامی باشد نه خداحافظی!
من از سلام می ترسم
از خداحافظی هم می ترسم
پس همین جایی که هستم می مانم !!
آن هم باتو...........
ساشا:
آدم فقط یکبار گم میشه وقتی پیدا شد نباید گم شه چون دیگر جوینده اش زنده نیست تا بیابدش!!!
اطمینان داشته باش تا وقتی تو هستی او هم هست اما اگر نباشی او هم دیگر نخواهد بود... خداحافظ مرا به خودت برسان من از سلام میترسم!!!
|
خدایا چه سخت است ستاره شدن آن هم ستاره شب آسمانی زیبا!! بیش از اینها سخت است ستاره ماندن خدایا تمنای آن ستاره گوشه نشین را دیدی! در برش گرفتی با تمام بهانه های کوچک خوشبختی اش آرزو های دیرینه اش را ببین نگاهی بینداز بر چشمان نگرانش نگاه کن چه دلواپس آسمانش است خدایا عمر کوتاه شبش را به دستهای دراز زمان بسپار می داند که شب رفتنی است! این را هم می داند که خودش هم خاموش شدنی است .... اما تا طلوع نفرینی خورشید زمان باقیست در این شب آسمانش را بر او ببخش زمانی که از پنجره ای شبش را می نگرد گویی حرم سوزنده و بی رحم خورشید را می نگرد این ستاره کابوس طلوع خورشید را به شب نشینی دعوت کرده است بر او ببخشای ! شبش را آسمانش را خوشبختیش را نازنینش را!!.... |
ساشا:
به من اعتماد کن خورشید را نابود خواهم کرد اگر ستاره می خواهد بدرخشد باید همیشه شب باشد. تو بر آسمان تار شبانه بتاب همیشه شبش با من!
همیشه آسمانت خواهم ماند!
تا که روزی شاید باز بتابی!
من چه ميدانستم هيبت باد زمستاني هست ...
من چه ميدانستم سبزه مي پژمرد از بي آبي ...
سبزه يخ ميزند از سردي دي....
من چه ميدانستم دل هر کس دل نيست ...
قلبها؛ ز آهن و سنگ...
قلبها؛بي خبر از عاطفه اند....
به من گفت: « هر طور راحتی »
آیا واقعا نمی دونه راحتی من در چیه؟
واقعا نمی دونه راحت ترین نقطه این دنیا و پر آرامش ترین محل تنها آغوش گرم خودشه؟
او چطور فکر میکنه و تصورش از من چیه؟
او تنها کسی بود که منو می فهمید
حالا چطور شده که فکر می کنه دور از او بودن وجدای برای من راحتیه؟
خودش خوب میدونه که برای بدست آوردنش چه کارها که نکردم
خودش خوب میدونه که چه سختی ها که نکشیدم
خوب میدونه که چه چیزایی رو تحمل کردم
تا شاید مال من بشه
تا شاید من مال اون بشم
که شاید اون آرامشی که قلبا بهش نیاز داشتم رو تصاحب کنم
حالا هم خوب میدونه که بدون اون دارم چی میکشم
شاید هم چون خودش احساس راحتی میکنه در مورد من هم همین تصور رو داره
آخه یادمه یه زمانی ما
« دلمون به هم لوله کشی »
اینو خودش با همین لحن می گفت
خوب یادمه
آره نازنین!
حالا از تو! از خودت می پرسم
واقعا فکر میکنی من راحتم!؟
فکر می کنی الان اینجا دور از تو دارم به آمال و آرزوهام میرسم!؟
نمی خواد جواب بدی
فقط به این موضوع فکر کن که
اینجا چه چیزایی هست که ممکنه منو یاد تو بندازه
و چه چیزایی هست که توان اینو داشته باشه که منو از تو غافل کنه
خوب فکر کن و به خودت جواب بده
جواب اون دل دیوونت هم که سراغ منو می گیره با خودت!!!
آره به من گفتی: «هر طور که راحتی»
به خودت چی میخوای بگی!؟؟؟
خواستن سر آغاز توانستن است
......در یک روز روشن بود .......
...که ستاره ای از آسمانم گذشت...
... و من در خاموشی نگاه ها چه به موقع آن را...
...... از دامان کهکشان چیدم .......
........و در قلبم پنهان کردم ........
...از ان زمان هر جا هستم می پندارم...
..... ستاره ام با من است .....
...شاید من تنها کسی هستم...
...که توانستم در روز ستاره بچینم...
درواقعيت دنيای من صدها اتفاق رخ داده که هيچ کدومشون به نتيجه نرسيدند
اما حقيقت دنيای من بايد يه اتفاقی باشه که تعيین کننده ی
سرنوشتم
افکارم
احساساتم
و آرزوهام باشه
حتما تفاوت بين واقعيت و حقيقت رو هم ميدونين :
واقعيت اون چيزی است که واقع شده و وجود داره
ولی حقيقت اون چيزی است که بايد باشد ...
توی اين دنيای پيچيده ی عجيب همه جور اتفاق واقع شد ولی هيچ کدومشون حقيقت نداشتن فقط واقعيت داشتن ...
و بخاطر همينه که اين روح آرامش مورد نيازشو نداره ....
اينکه اون اتفاق توی دنيای من چيه ؟!...
اينکه کی و چه جوری ممکنه به وقوع بپيونده رو نميدونم ولی شک ندارم که اون اتفاق که منو به آرامش ميرسونه دير يا زود به وقوع میپيونده چرا که من تمام لحظه هامو وقف اون کردم و اين عادلانه نيست که وضع من با آدمی که منتظر اون اتفاق توی زندگيش نيست يکی باشه ....
صداهای زيادی تو گوشم پيچيده بود .....
صدای رفتن .....
تنهايی ...
اومدن ...
نشستن ...
عشق ...
فرار!....
صدای نفس نفس مياد !...
صدای نفس نفس آدمی که داره از يه سربالايی ميره بالا ....
صدای تلنگرايی که به قلبم ميخوره و سعی ميکنم چشمامو روش ببندم ...
امروز داشتم با خودم فکر ميکردم که چه قدر دلم ميخواد يه مدت برای خودم زندگی کنم .... گوشامو بگيرمو چشمامو ببندم ...
بعد سبک شم ...
برم سراغش ...
بهش بگم هنوز هم عاشقشم ....
هنوزم بدون اون تنهايی رو حس ميکنم ....
هنوزم دلم براش تنگ ميشه ....
هنوزم صداش آرومم ميکنه ....
ولی باز ميگم نه !......
هزار چيز ديگه مياد تو ذهنم و ميبينم که بايد خفه خون بگيرم !...
بايد تظاهر کنم !...
ولی خوب حداقل خوبه يه نفرو دارم که بفهمه چی ميگم ........
دلم ديگه تحمل نداره ....
ولی خوب باز خدا منو تنها نمیذاره نه؟؟؟؟
شايدم من هنوز لياقت اين همه خوبيو ندارم ......
شايد هنوز ظرفيتم کامل نشده ...
شايدم ...
گاهی اوقات با خودم فکر ميکنم وقتی ادما سفره دلشونو باز ميکنن
تازه ميفهمی که چه قدر تنهان ...
چه قدر خسته ان و فراری ...
تنها سفره ای که وقتی ميشينی پاش حقايق وجوديه آدمارو ميفهمی ...
ميفهمی که سردی سکوتشون برای چيه؟؟؟ ....
بالاخره بايد از يه جا شروع بشه ....
بالاخره بايد از يه جا سرتو بالا بگيری ...
بالاخره بايد از يه جا به خودت اعتماد کنی ...
بالاخره بايد دستتو به يکی بدی ......
خيلی خوشحالم که حسش ميکنم ....
حس قشنگيه ....
حس امنيت ...
حس آرامش ....
حس اطمينان ....
اميدوارم شايسته اش باشم ......
چقدر داشتن تو قشنگه ...
داشتنی که خالی از هرچی نفرت و کینه است ...
داشتنی که پر از دوست داشتنه ...
داشتنی که به معنای واقعی کلمه یک احساس رو معنا میکنه ....
اگه فقط واسه یه لحظه میخواستم آرزویی بکنم اون آرزو این بود که:
همه مثل تو منو باور کنن .....
دلم میخواد همیشه بمونی ...
همیشه!!!!
میخوام سایه تورو بیشتر حس کنم .......
نمیخوام سایه کس دیگه هم باشه ....
این توقع زیادیه مگه نه؟
یا شاید من دارم خودخواه میشم و حد خودمو نمیدونم!!!
